Jaarboek 1976

Waar georganiseerde onderwys in Transvaal nou die eeukerf bereik het, is dit gepas dat ons jaarblad vanjaar aan die onderwys opgedra word. Aldus bring ons dan ook hulde aan hulle wat sewe-en-vyftig jaar gelede met die moed van hulle oortuiging die „fondamente" van die Afrikaanse Hoër Seunskool gelê het. Hierdie „argitekte" en „boumeesters" het met insig en visie die riglyne vir die toekoms duidelik en koersvas aangedui.

Oor die jare heen het onderwysers en leerlinge gekom en gegaan. Soos water geskep uit 'n poel is hulle weg en die leegte onmiddellik gevul. Maar hulle was hier. Die spoor van hul voet het 'n afdruk gelaat. Hulle het gebou, die troffel neergelê en gegaan. Nou staan ons in hul plek met die troffel in die hand.

In hierdie tyd het ouer en skool mekaar meer nodig as in die aangetekende geskiedenis in hierdie bouproses. Ons het mekaar nodig op 'n basis van volkome onderlinge vertroue en in 'n aanvullende dimensie, nie in 'n onderlinge afskuiwing van verantwoordelikhede op die weg van die minste teenstand nie.

Mag dit dan ook so wees dat ouerhuis en skool in die toekoms steeds, deur die genade van Bo, in staat sal wees om die kind op sy moeilike wordingsweg na volwassenheid te lei. Saam moet ons bou!

Daar kom oomblikke in 'n mens se bestaan dat jy so stomgeslaan word deur die grootsheid van die dinge om jou dat dit voel asof enige woorde sal afbreuk doen daaraan. Só 'n oomblik is dié wanneer jy aan die einde van jou skoolloopbaan by Affies meteens besef hoeveel daar is, hoe jy dit gaan mis en jy oorweldig word deur al die herinneringe wat tot nóú toe vir jou alledaags was, maar van nou af sal rekenskap gee van die waarde wat dit inderwaarheid gehad het.

Jy besef dat jy aan die einde van 'n lewe staan; aan die einde van 'n wêreld. Want Affies was jóu wêreld. Daar het jy lewensbeginsels leer ken en dáár is ook baie van jou waardebepalinge gevorm. Jy het geleer om jou bydrae te lewer en het die bevrediging daarvan ondervind. Jy het soete oorwinnings gesmaak, maar jy het ook geleer om jou mislukkings sportief te aanvaar en dit te verwerk om só as motivering te dien.

In hierdie miniatuurwêreld het jy jou medemens leer ken en hom leer waardeer. Jy is dankbaar vir die vormingsinvloed wat hulle op jou gehad het en ook vir die invloed wat jy op hulle gehad het, want dit het jou bestaan sinvol en vol gemaak en 'n band geskep wat jou laat besef dat jy altyd 'n Affie sal wees. In motorterminologie uitgedruk, het jy in hierdie belangrikste vormingsdeel van jou lewe jou meeste kilometers by Affies afgelê.

Verder dwing jou situasie jou tot 'n stille eerbied, want jy besef dat jy miskien nooit weer die kameraadskap gaan ervaar soos jy dit op skool ondervind het nie en dat jy miskien nooit weer so 'n konsentrasie puik mense rondom jou gaan hê nie.

Jy besef dat hierdie laaste woorde die sinvolle samevatting moet wees van vyf jaar, maar jy weet ook dat die Affies sal verstaan dat juis die féit dat daar nie woorde is om dit te doen nie, die sinvolle samevatting is.

Daar kom oomblikke in die lewe van 'n mens wanneer die brandaltaar van die tyd, die verlede, die hede en die toekoms, asof in een gelaaide punt saamtrek. So 'n punt, so 'n oomblik is die laaste paar dae op Affies.

Waar ek nou aan die einde kom van vyf wonderlike jare wat ek op Affies kon deurbring, kan ek maar net dankie sê vir alles wat my alma mater vir my beteken het. Dit was 'n merkwaardige ondervinding om die tradisies en gees van hierdie skool uit te leef en te probeer uitbou.

Gryp al die geleenthede wat na jou toe kom met albei hande aan en maak die beste daarvan. Bied jou beste aan in hierdie skool en jy sal veelvoudig terugontvang … hoe meer jy bied, hoe meer sal jy terugontvang!

Dankie aan die hoof en personeel, nie net vir akademiese kennis nie, maar ook vir inspirasie en riglyne. Dankie aan medematrieks vir die kameraadskap in die vyf jaar van saam swoeg en sweet, maar ook vir pret en plesier.

Dit is mooi om na 'n afgeronde bronsbeeld te kyk. Hierdie afronding het Affies aan my en my mede-matrikulante gegee.

Ek dink nie Affies se krag lê net in akademiese of sportprestasies nie, maar ook in gehandhaafde beginsels en lojaliteit teenoor vriende. Die dag waarop jy as standerdsesser hier instap, word jy getref deur die gees, die inslag, die benadering, saamgevat: tradisie.

Die ondervinding het my geleer dat Affies nie 'n „omkykskool" is nie, aangesien die Afrikaanse Hoër Seunskool weet waarvandaan hy kom en waarheen hy wil.

Aan elke Affie wat agterbly: onthou, jy kry net een kans om as Affie te kwalifiseer. Gebruik dus hierdie geleentheid na die beste van jou vermoë.